Komün üyeleri, Ulusal Muhafız Merkez Komitesi’nde egemenlik kurmuş bulunan Blankist çoğunluk ile çoğu Proudhoncu sosyalistlerden müteşekkil Uluslararası İşçi Birliği üyelerinin oluşturduğu azınlık şeklinde bölünmüştü. Blankistlerin büyük çoğunluğu o dönemde sadece devrimci ve proleter içgüdülerle sosyalistti; aralarından sadece küçük bir bölümü, Alman bilimsel sosyalizmini bilen Vaillant sayesinde temel ilkeler konusunda çok daha fazla netliğe erişmiş bulunuyordu. Dolayısıyla, ekonomi alanında, bugünkü anlayışımıza göre Komün’ün yapmış olması gereken birçok şeyin savsaklanmış olması anlaşılmaz değildir. Kavranması en güç olan şey, kuşkusuz, onları Fransız Bankası’nın kapıları önünde durduran o kutsal saygıdır. Bu aynı zamanda ciddi bir siyasi yanlıştı. Komün’ün ellerinde banka, on bin rehineden bile daha değerli olurdu. Fransız burjuvazisinin tamamının Versailles hükümetine Komün’le barış yapması için baskı yapması demek olurdu.[2]
Para, mübadele sırasında zorunluluğun oluşturduğu, farklı emek ürünlerinin fiilen birbirine eşitlenmesini ve böylece uygulana uygulana metalara dönüştürülmesini sağlayan bir kristaldir. Tarihsel ilerleme ve mübadelenin genişlemesi, kullanım-değeri ile değer arasındaki metalarda saklı bulunan karşıtlığı geliştirir. Ticari ilişkiler amacıyla bu karşıtlığa dışsal bir ifade verilmesi zorunluluğu, değerin bağımsız bir biçiminin saptanmasını gerektirir ve bu durum, metaların, metalar ve para olarak farklılaşmasıyla nihai olarak tatmin edilene kadar devam eder. O hâlde, ürünlerin metalara dönüşümü ile tek bir özel metanın paraya dönüşümü de aynı hızla gerçekleşmiş olur.[3]
İki bin yerelin hepsi kendi parasını basıyordu. Donup kalmış olan [Başbakan José] Giral elinde güç olmadığından, anayasada yeri olmayan bu kurumların yasallığını tanımaktan başka bir şey yapamıyordu. Fakat CNT’nin bu komitelerin icraatını eşgüdüme kavuşturmak gibi bir girişimi yoktu, zira anarşistler devlet aygıtını kendi suretlerinde bile olsa yeniden yaratmamaya ant içmişlerdi, ama bu arada banka ve finans kurumlarının kontrolünü ele geçirmeyi de ihmal etmişlerdi. Anarşistlerin bu yeni yerel iktidar yapılarını resmiyete kavuşturarak ortak bir yönelim vermemelerinin devrim girişimlerini akamete uğrattığı genel kabul görmektedir.[8]